این پژوهش با هدف توسعه یک چارچوب ترکیبی مبتنی بر منطق فازی، یادگیری ماشین و بهینه‌سازی چندهدفه برای مدیریت عدم‌قطعیت و ارتقای پایداری در توزیع برق مبتنی بر انرژی‌های نوین انجام شد. روش تحقیق با استفاده از داده‌های تولید و مصرف برق خورشیدی و بادی در بازه زمانی ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ طراحی گردید. مدل پیشنهادی توانست دقت پیش‌بینی بار شبکه را به‌طور چشمگیری افزایش دهد (کاهش RMSE از ۱۰.۲ به ۳.۹ و افزایش R² از ۰.۷۹ به ۰.۹۳) و میانگین کاهش تلفات شبکه را به ۹.۱٪ برساند. همچنین، شاخص‌های پایداری شامل کاهش انتشار کربن (۷.۴٪) و افزایش بهره‌وری انرژی (حدود ۸٪) بهبود یافتند. نوآوری اصلی پژوهش در ادغام همزمان مدیریت ریسک، کارایی و پایداری در یک چارچوب یکپارچه است که قابلیت تکرار و تعمیم به مناطق مختلف را دارد. این چارچوب می‌تواند به‌عنوان ابزاری کاربردی برای سیاست‌گذاران و بهره‌برداران صنعتی در جهت دستیابی به توسعه پایدار و افزایش تاب‌آوری شبکه‌های برق مورد استفاده قرار گیرد.

هوش مصنوعی منطق فازی ارزیابی ریسک توسعه پایدار بهینه‌سازی یادگیری ماشین انرژی‌های تجدیدپذیر کارایی شبکه برق